و احاديثى كه در فضيلت نماز جماعت آمده بيش از آن است كه توان شمرد و ما بر اين چهارده حديث اقتصار مىكنيم و از بسيار حديثى مستفاد مىشود كه نماز در جماعت كذاردن ميزانى است از براى شناختن عادل از فاسق و ثواب حضور جماعت مخالفان مثل ثواب حضور جماعت مؤمنان است الا آن كه اعتماد بر قراءت ايشان نمىبايد كرد بلكه خود آهسته مىبايد قراءت كرد . باب هفتم - در شرايط آداب نماز جماعت شرط است در امام نماز كه بر مذهب ائمه اثنا عشر - سلام اللّه عليهم - باشد و متجاهر به فسق نباشد يعنى آشكارا فسق نكند بلكه به خير و طاعت معروف باشد و نمازها را در جماعت كذارد و سالم باشد از خوره و پيسى و طعن در نسب و حد شرعى و باديه نشينى و ندانستن قراءت و عاجز بودن از ايستادن مكر آن كه همه آن جماعت اين عيوب داشته باشند و بايد كه مسائل نماز را از ائمه معصومين - صلوات اللّه عليهم اجمعين - فرا كرفته باشد و اكر چه به چند واسطه باشد و مكروه آن جماعت نباشد . و اولى آن است كه ده كس به ده كس اقتدا نكند : آزاد به بنده و رها به بندى و صحيح به مفلوج و بينا به كور خصوصاً در صحرا و كسى كه فضيلتى دينى داشته باشد به كسى كه آن را يا مثل آن را نداشته باشد و كسى كه وضو كرده باشد به كسى كه تيمم كرده باشد و كسى در شهر خود باشد يا قصد اقامت كرده باشد به كسى كه مسافر باشد و در عكسش نيز روايتى هست و صاحب مسجد يا خانه به بيكانه . و مستحب است كه اول صف‌ها را راست كنند و درست بدارند بر وجهى كه دوش‌ها برابر هم باشد در وقت ايستادن و زانوها برابر هم باشد در وقت نشستن و رخنه‌ها را پر كنند و پيوسته سازند . و بهترين جاىها جايى است كه به امام نزديك‌تر